RSS  

وقتی میان سكه و عشقت رفاقت بود

ای كاش در آیینه هم بوی خجالت بود

در خلوت آغوش تو ای كاش یك شب

گرمای كم رو بودن و شرم حسادت بود

در بی كسی هایم نبودی تا ببینی

چشمان من در حسرت جوی حمایت بود

وقتی صدای ناله ام در اشك می مرد

ای كاش در چشمان تو رنگ كرامت بود

در روز های یاس من دیوار بودی

افسوس شبهایم شب شعر شكایت بود

تو قله كردی خویش را درعشق هر روز

آری برای فتح تو هر شب رقابت بود

هر گز ندانستم چرا چشمت سفید است

در سینه ام همیشه از چشمت حکایت بود

لب تر كن عزيز! آب بيدار شود

لبخند بزن كه خواب بيدار شود

در باور ما شب زدگان روز بريز

پلكي بزن آفتاب بيدار شود.

باز هــــم تنهایی آرام من گـل مــــــی کند باغ فکــــــرم یادی از آواز بلــبل مـــــی کند می فروشــــم خـــــــون خود را بر شـــــــما خونتان می جوشد و از جوش غلغل می کند خواب رفتم زیر گیسوی تو دیشب تا سحر خواب شیرینی که ماهی زیر یک پل می کند من تحـــــمل می کنم زجـــــــر زمان پر فریب کوه کی این زجر جان فرسا تحمل می کند ؟ دستمالت را که روزی بوسه بر دست تو زد می برد باد و نثار دســت سنبــــل می کند بوده محکم رشته ی پیوند انسم با شـــما این زمان بی نشان پیوند ما شل می کند هر کجا پا می نهم گفتار بند است و جفا کی خدا وارونه این دور تسلسل می کند

این ز دل گویم و شک نیست بر آن                            هم به جان تو قسم هم به خداوند ودود

طاقت اشک تو دیدن بدلم سنگین است                         دیدن اشک تو صد بار به دردم افزود

گفتگو با تو شود مایه ی آرامش من                    خوش بود با تو عزیزم که کنم گفت و شنود

دخترم مایه ی دل واشدن بابایی                                  سربلندی تو خواهم زخدا وقت سجود

راضیم از تو به مولا و به دادار قسم                            از خدا می طلبم تا ز تو باشد خشنود

هر که قدر تو نداند بخدا آدم نیست                           کاش آن کس که سپاس تو ندانست نبود

توئی آن گوهر یکدانه ی پاکیزه ی خوب                        هر که این جمله نداند بخدا هست حسود 

صاحب فضل و کمالی و ادب                                       ای به رفتار نکوی تو دو صد بار درود

پدر این قطعه ی پر راز و نیاز                                     بهر تو دختر خوبم بنوشت و بسرود

بردار از چشمان من الگوي خود را

گفتم تو گرداندي زچشمم روي خود را

آشفته كردي روزهايم را؛كمي هم

واكن پريشان كن برايم موي خود را

لعنت به من لعنت به تو لعنت به هستي

چخ كن زماني ديده اخموي خود را

پروانه را گو شمع را گويد كه هرشب

بيهوده مصرف مي كند نيروي خود را

ايول؛ به نام دوستي خنجر كشيدي

بيرون بكش از سينه ام چاقوي خود را

آيينه آيينه برايم عشق بودي

از بسترم هر شب ربودي بوي خود را

زنجير در زنجير در پايم كشيدي

دادي نگهباني من گيسوي خود را

من خوش خيال خواب يك خرگوش بودم

گرگي در آنسو زد گره ابروي خود را

آشفنه كاكل؛تاج بر سر؛شاه شيرين

گاهي تمنا كن دل بانوي خود را

شطرنج چشمانت مرا داده ست هي كيش

ماتم نشستم تا كني جادوي خود را

افسوس و صد افسوس با من تا نكردي

باري برو تعويض كن اين خوي خود را

من با فدا كاري گرفتم ديده و دل

بزدل نكن تنها دل ترسوي خود را