سلام این شعر را که برای مولایم حضرت امام حسین (ع) گفته ام تقدیمتان می کنم البته همانطور که بارها گفته ام من شاعر نیستم فقط عاشقم امیدوارم کم و کاستی هایش را به کرامت خودببخشید و با نظرات ارزنده ی خود راهنمایم باشید :
نامت که می برند لبم تشنه می شود
یاد لب تشنه به دل دشنه می شود
نامت که می برند دلم مست و عاشق است
شاید که نام تو حک بر شقایق است
نامت چگونه است مولای بی سران؟
کامیزه ایست زخون و رشیدی بی کران
سالار عاشقان تو کجا آرمیده ای
باز آ که بخت ما به محرم تنیده ای
هر واقعه که رقم می خورد برای ما
یادی است ز علقمه و دشت کربلا
هر طفل غنوده به گهواره و پتوی گرم
یادی ز شیرخواره و تیر و گلوی نرم
هر نوعروس شاد که کند خنده ای به ناز
یادی ز حجله ی خونین و جانگداز
هر دست که بَرَد آب گوارا به سوی لب
یادی ز دست بریده و مشک تهی و تب
هر دختری که نشسته کنار پدر به ناز
یادی ز چار ساله و قدح و چشم نیمه باز
هر خواهری که کند گرد برادرش طواف
یادی ز بانو و داغ و اسیری و انعطاف
خون خدایی و چکیدی از آسمان
اما چه حیف که پریدی به بی کران
کوفه هنوز مانده دو چشمش به راه تو
ماند بر دلش حسرت یک نیم نگاه تو
تشنه است علقمه به وصال لبان تو
شرمنده کربلا ز دل مهربان تو
روز دهم ز ماه محرم اَلحرام
داغی است به سینه ی تاریخ تا مدام
|
+| نوشته شده توسط
فرانک خجسته طاهری در دوشنبه شانزدهم دی 1387
|
