دوستان اینم شعر زیبای استاد هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه)

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

دیر است ، گالیا!

در گوش من فسانهٔ دلدادگی مخوان!

دیگر ز من ترانهٔ شوریدگی مخواه!

دیر است گالیا! به ره افتاد کاروان

برای تو می نویسم ای آشنای همیشه از من دور ؛

برای تو که ناب ترین عشق ها را در سینه ات گنجانده ای

برای تو که بها نه های زنده بودنت را یاد برده ای اما شیوه های عاشقی ات  آنچنان در سینه مهربانت حک شده که هیچ آلزایمری نخواهد توانست آنها را بزداید

آرش کمانگیر‌

برف می‌بارد،
برف می‌بارد به روی خار و خارا سنگ.
کوه‌ها خاموش،
دره‌ها دلتنگ،
راه‌ها چشم‌انتظار کاروانی با صدای زنگ.

بر نمی‌شد گر ز بام کلبه‌ها دودی،
یا که سوسوی چراغی، گر پیامی‌مان نمی‌آورد،
رد پاها گر نمی‌افتاد روی جاده‌ها لغزان،
ما چه می‌کردیم در کولاک دل‌آشفتۀ دم‌سرد؟

نهیب زدم به دلم  ٰٰ؛  می پرستی کار تو  نیست

دل بهانه جو  دیار صالحان پاک   است

 و عاشقی و خماری سازگار  تو   نیست

شراب نوشابه ی مطربان  بی پرواست

سیه دلی و بد مستی شعار تو نیست

××××

شبی که دید  دو چشمم خمار چشمانت

 دلم بلرزید و گفت زمان  قرار تو نیست

دمی  که مست دو چشمت شراب نوشیدم

دلم بخندید و گفت او  در انتظار تو نیست

دگر زمین و زمانه در اختیار تو نیست

و گفت رندانه این سخن با من دل

ز مستی و بی خبری راه فرار تو نیست

سلام دوستان ببخشید که دیر آپدیت کردم مشغله های زندگی باعث می شه که آدم خودش و دلخوشی هاشو از یاد ببره به هر حال با شهر تازه ای از شاعره ی معاصر خانم فاطمه سوقندی از وبلاگ جدیدشون وبلاگم رو آپدیت می کنم :

قاب شد خنده هات در ذهنم، من خودم را گریستم اما!

تار و پودم هنوز جان دارد،بی تو انگار نیستم،اما!

برکه در چشم هام لغزیده و تو تکرار می شوی در آن